Veneracion, Jaime Balcos. Mariano Ponce y Collantes: Makabayan, Bayani. Bulacan: MSV Printers
& Publishing Inc., 2016.
Ang
Rebolusyon tungo sa paglaya ay pangmatagalang proseso, na hindi natatamo ng
isang henerasyon kundi tuloy-tuloy sa mga saling-lahi. At ang KALAYAAN bilang
mithiin ay pamuli’t muling sumisilang sa puso ng bayang nagmana ng diwang ito
mula sa kanilang mga ninuno.
Sa ganitong
paraan ibinuod ni Jaime Veneracion ang pananaw ng bayaning si Mariano Ponce
ukol sa rebolusyon at kalayaan. Kadalasang nakikilala ng mga kabataan si Ponce
sa pamamagitan ng klasikong larawan, na nagtatampok sa “dakilang tatlo” (triumvirate) ng Kilusang Propaganda –
Jose Rizal, Marcelo del Pilar, at Ponce. Ngunit pangkaraniwang hanggang dito na
lamang natatapos ang pagkabatid ng marami kay Ponce, na hindi gaanong sikat
kumpara kay Rizal at del Pilar. Maraming mag-aaral ang hindi nakaaalam sa
pangunahing papel na ginampanan ni Ponce sa pagtatatag at pagpapatakbo ng La
Solidaridad, ng kanyang mahalagang misyon bilang kinatawan ng Republika sa
Hongkong at Japan, ng pagsusulong niya ng Pan-Asyanismo, o ng panukalang batas
niya sa Pambansang Asembleya ng Komonwelt na nagbigay-daan sa pagkakatatag ng
Pambansang Aklatan ng Pilipinas.
Ang
kakulangang ito sa kamalayan ng mga kabataang Pilipino ay pinagsikapang punan
ng Bulakenyong historyador na si Jaime Veneracion, sa pamamagitan ng pagsulat
ng isang talambuhay ng bayani, na isa ring Bulakenyo. Bagaman may maluwag na
kronolohikal na kaayusang mababanaag sa aklat, mas tematiko ang naging lapit ng
may-akda sa pananalambuhay kay Ponce. Bawat kabanata ng aklat ay nakatuon sa
samu’t saring tema na nakapaloob sa buhay ng bayani. Ilang halimbawa nito ang
mga kabanata na nakatutok sa kanyang buhay pag-ibig (Kabanata 3), gampanin sa
La Solidaridad (Kabanata 5), mga akdang isinulat (Kabanata 6), diplomasya sa
Hongkong at Japan (Kabanata 9), pagiging kinatawan sa Pambansang Asembleya
(Kabanata 10), buhay-pamilya (Kabanata 12), at iba pa.
Malikhain
ang naging pamamaraan ng pananalambuhay ni Veneracion kay Ponce. Taliwas sa
ibang biograpiya na masyadong siryoso, istrikto sa kronolohiya, at walang-buhay
na inilalatag ang mga datos, ginawa niyang tila isang nobela ang talambuhay ni
Ponce. Tulad ng mga nobelista na gumagamit ng in medias res (isang taktika kung saan sinisimulan ang nobela sa
bandang kalagitnaan kaagad ng kwento sa halip na sa simula), nag-umpisa si
Veneracion sa pagsasalaysay ukol sa pagbalik ni Ponce sa Pilipinas noong 1907,
matapos siyang mawalay sa lupang sinilangan sa loob ng dalawang dekada. May mga
pagkakataon din na nagpapasok ang may-akda ng mga imahinaryong eksena sa
naratibo, na lagpas sa sinasabi ng mga dokumento. Ilan dito ang posibleng
paraan ng pagkukuwento kay Ponce ng kanyang lolo ukol sa mga kwentong bayan, o mga posibleng eksena sa
pagsisimula ng pagkaakit ni Ponce sa mga babae noong siya’y nagbibinata.
 |
Jaime Veneracion |
Liban sa
pagnanasang bigyang-buhay ang pananalambuhay ukol sa bayani, ang
pangangailangan na gumamit ng malikhaing imahinasyon ay dulot din marahil ng
kakulangan ng mga batis na makakasangkapan upang maisalaysay nang komprehensibo
ang talambuhay ni Ponce. Sa aking hinala, ang suliranin ding ito siguro ang
dahilan kung bakit mas pinili ng may-akda ang tematiko sa halip na kronolohikal
na pagtalakay sa buhay ni Ponce. Isa pang manipestasyon nito ay mapapansin sa
malawak na espasyong kinokonsumo ng pagtalakay ni Veneracion sa mga insidente
ukol sa ibang mga bayani tulad nina Jose Rizal, Marcelo del Pilar, Antonio
Luna, Isabelo de los Reyes, at iba pa. May mga pagkakataon na sa ilang kabanata
ay mas mahaba pa ang nagiging pagtalakay niya sa kaisipan at karanasan ng mga
ito kaysa mismo kay Ponce. Mahaba rin ang pagtalakay niya sa mga kontekstong
pangkasaysayan tulad ng Europeong romantisismo bilang konteksto ng pag-ibig ng
mga ilustradong tulad ni Ponce, o ang mga kaganapan sa Europa at Silangang Asya
noong panahon ng diplomatikong trabaho ng bayani sa Hongkong at Japan. Bagaman
mahalaga talaga ang mga ito at tiyak na nilalayon ni Veneracion na magsilbi
itong tagapagdagdag-linaw sa mga yugto ng buhay ni Ponce, sa aking palagay ay
estratehiya rin ito upang punan ang bungi-bunging kronolohiya ng buhay ni Ponce
dulot ng kakulangan ng batis.
Kung
tutuusin, kauna-unawa naman ito, yamang kumpara sa ibang bayani tulad ni Rizal
na komprehensibong maisasalaysay dahil sa dami ng batis, mas kaunti ang umiiral
na datos ukol kay Ponce. Tuwiran din itong ipinahayag mismo ni Veneracion.
Halimbawa, ukol sa buhay pag-ibig ni Ponce ay binanggit ni Veneracion na
malihim ang bayaning Bulakenyo, hindi palalantad ng kanyang personal na buhay,
kabaliktaran ni Rizal na ekspresibo sa kanyang nararamdaman ukol sa mga
dalagang dumadaan sa kanyang buhay. Samakatuwid, ang malikhaing pagsasakaysay,
paggamit ng imahinasyon, tematikong lapit, at mahabang pagtalakay ukol sa ibang
bayani at mga kontekstong pangkasaysayan ay mga rasonableng tugon sa harap ng
kakulangan sa mga umiiral na batis ukol kay Ponce. Maaalala na ganito rin ang
naging dulog ni Teodoro Agoncillo nang sumulat siya ng talambuhay ni Andres
Bonifacio. Dulot ng kakapusan ng mga
batis ukol sa ama ng Himagsikang Pilipino, mahaba-haba ang naging pagtalakay
niya ukol sa Katipunan.
Ngunit ang
suliraning ito sa batis ay hindi naging hadlang sa pagtatangka ng may-akda na
punan ang kamalayan ng mga kabataan ukol sa mahalagang papel na ginampanan ni
Ponce sa nasyonalismong Pilipino. Sa huli ay matagumpay niyang nailatag ang
imahe ni Mariano Ponce kapwa bilang makabayan at bayani, bagay na ipinangako
niya sa unahan ng aklat.